Terugblik van Joep Mutsaers erelid van het HSV ’t Hoefke

Mijn eerste herinnering aan het paardrijden voert me terug naar de paarden bij pastoor van Dinther. Eentje kwam helemaal uit Polen, niet het makkelijkste dier om mee te werken, maar er zat er één tussen die ik nooit zal vergeten: Gamin.

Hij kon geweldig springen en heeft mij de eerste echte liefde voor het rijden gegeven.

Door de jaren heen heb ik talloze momenten beleefd binnen de vereniging, maar het mooiste vond ik altijd het samen zijn.

Vooral de clubkampioenschappen, waar je met elkaar, als team, de strijd aanging. Het afdeling rijden en het gevoel van saamhorigheid maakten die dagen bijzonder. Tegenwoordig is de sport vaak individueler, maar toen was het echt een clubgebeuren.

Eén van mijn trotste herinneringen is de tijd van de kampioenschappen in Wanroij.

Daar werden we met de pony’s meerdere keren reservekampioen. Dat gevoel, die prestatie samen met de club, zal me altijd bijblijven.

Mijn rol binnen de vereniging is in de loop der jaren flink veranderd.

Ik begon als commandant, later werd ik secretaris en uiteindelijk zelfs voorzitter.

Op mijn 65e ben ik gestopt, een afspraak die ik samen met Corry had gemaakt. Maar al die jaren 36 jaar heb ik mijn hart en ziel erin gelegd, vooral in de jeugd en de pony’s. Het maakte voor mij niet uit of het om pony’s of paarden ging, ik heb altijd plezier gehad in het trainen, vaak ook van paarden van anderen.

Als ik terugkijk op de paardensport, zie ik een duidelijke verandering.

Vroeger stond het samen doen centraal, nu draait het vaker om het ik-gevoel. Toch hoop ik dat binnen de vereniging altijd het teamgevoel behouden blijft, de uitstapjes, de barbecue, gewoon het gezellig samen zijn.

Aan de jongere leden zou ik vooral willen meegeven: heb respect, voor elkaar én voor je pony of paard.

Uiteindelijk draait alles daarom. Dressuur is voor mij altijd de basis geweest; daar leer je je paard pas echt kennen, en dat vormt de basis voor alles wat je verder wilt doen.

De toekomst van de vereniging zie ik positief tegemoet.

Er komen voortdurend nieuwe leden bij en dat is een goed teken. In mijn tijd hebben we zelfs een ledenstop gehad met wel 100 rijdende leden en zeven commandanten!

Dat de club mag blijven groeien, dat hoop ik van harte.

En als ik één dag zou mogen teruggaan, dan zou dat zijn naar de dag dat we de huldiging van Anny van Doorne vierden, na haar deelname aan de Olympische Spelen 1972 in München. Een bijzondere dag, vol trots en verbondenheid, die voor altijd in mijn geheugen staat gegrift.

Ondertussen is Joep al 54 jaar lid van onze club.